Indrukken van kamp Cimahi

Het moet ongeveer eind juli 1942 geweest zijn dat we moesten aantreden met al onze spullen, en werden afgemarcheerd richting Cimahi. Velen hebben tijdens de mars een groot deel van hun spullen langs de weg weggegooid.Tijdens deze tocht is zover ik weet één man aan een hartaanval overleden.
In Cimahi aangekomen werden we ondergebracht in de kazernes van het 4e en 9e bataljon infanterie. De Japanners hadden beide kazernes bijeengetrokken, zodat we een vrij grote ruimte hadden. Wat het slapen betrof was het wel behelpen daar we van het begin af geen matrassen hadden en gewoon op de koude vloer moesten slapen. Zelf had ik een stuk zeil op de kop getikt, wat mij enigszins het gevoel gaf op een matras te slapen.
De Nederlandse commandant van dit kamp was de majoor Hoed, die door de Japanners was aangesteld en verantwoordelijk was voor de orde in het kamp.
In dit kamp waren enige tijd voor onze komst zeven krijgsgevangenen die hadden getracht te vluchten terechtgesteld. In verscheidene kampen hebben dergelijke executies plaatsgehad. Vermoedelijk wilden de Japanners ons intimideren zodat we geen vluchtpogingen zouden ondernemen.

Het leven in dit kamp viel nogal mee en als je geld had kon je van alles kopen. Er was dan ook een levendige handel in levensmiddelen. Deze markt werd dan ook spottend de I.V.I-markt genoemd, wat betekende Indo Verneukt Indo. Om aan geld te komen hebben velen hun horloges verkocht of verloot. Later zijn bijna al deze horloges door de Japanners in beslag genomen .

In het kamp was een kooi gemaakt van prikkeldraad waar de Japanners van tijd tot tijd gestraften instopten. Zij hadden helemaal geen beschutting tegen regen en wind en moesten vaak enkele dagen hierin verblijven.

In het kamp had eens een incident plaats dat ik me nog goed kan herinneren: twee krijgsgevangenen hadden brieven van de vrouwen van medegevangenen het kamp binnengesmokkeld. Ze vroegen hier geld voor, maar daar deze geen geld hadden, hebben ze de brieven verscheurd. De majoor Hoed kwam dit te horen en hij heeft de twee gestraft. Ze mochten kiezen tussen vijf stokslagen of een vuistgevecht met een sterke man uit het kamp. Celstraf had in die tijd toch geen zin daar we toch al gevangen zaten.
Een van hen koos voor stokslagen, de andere voor een gevecht. Die voor het gevecht had gekozen was de slimste, bij de eerste slag liet hij zich vallen en deed net of hij bewusteloos was. De ander heeft een paar dagen niet goed kunnen zitten.
Naar ik later hoorde, heeft de majoor na de oorlog nog moeilijkheden gehad met de legerleiding omtrent dit voorval. Mijns inziens heeft hij toen de juiste beslissing genomen.

Wij hadden reeds gauw in de gaten dat dit kamp een doorvoerkamp was. Soms kwamen er groepen bij, dan weer werden groepen afgevoerd, met onbekende bestemming.

Ervaringen van Ronald Scholten